"แม่จงใจทำให้ฉันป่วยมานานหลายปี" จนกระทั่งแพทย์จับโกหกได้

นีนา บลอม ที่เติบโตในเนเธอร์แลนด์ช่วงทศวรรษ 1970-1980 ดูเหมือนเด็กทั่วไปคนหนึ่ง เธอรักดนตรี การร้องเพลง และการเต้นรำ และมีความทรงจำอันแสนสุขที่ได้เล่นกับน้องสาวในห้องใต้หลังคาของบ้าน

แต่ช่วงเวลาแห่งความสุขนั้นหาได้ยากเหลือเกิน

เธอได้รับอนุญาตให้ออกจากบ้านเพียงบางครั้งเท่านั้น และตั้งแต่อายุ 8 ขวบ แม่ทำให้เธอเชื่อว่าตัวเองป่วยหนัก และพาเธอไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจและรักษาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในเวลาไม่กี่ปีเธอไปหาหมอ 15 ครั้งใน 6 โรงพยาบาล เมื่อเวลาผ่านไป แม่บังคับให้นีนาใช้รถเข็นและบอกเธอว่าเธอเป็นโรคกล้ามเนื้อที่รักษาไม่หายและกำลังจะตาย

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ผู้เชี่ยวชาญทางการแพทย์หลายคนตรวจร่างกายเธอ แต่ไม่มีใครสามารถอธิบายได้ว่าเกิดอะไรขึ้น จนกระทั่งแพทย์ผู้มีไหวพริบคนหนึ่งได้รวบรวมเศษเสี้ยวเรื่องราวของนีนาและเปิดเผยสาเหตุแท้จริงที่น่าตกใจว่า "ความเจ็บป่วย" ของเธอ มาจากแม่ของเธอเอง

การปลอมแปลงอาการป่วยในเด็ก หรือที่รู้จักกันในชื่อ การสร้างหรือชักนำให้เกิดความเจ็บป่วย (Fabricated or Induced illness: FII) หรือกลุ่มอาการมึนช์เฮาเซนโดยตัวแทน (Munchausen Syndrome by Proxy: MSBP) เป็นรูปแบบหนึ่งของการทารุณกรรมเด็ก โดยผู้ดูแล ซึ่งโดยปกติคือพ่อแม่ จะกล่าวเกินจริง สร้างเรื่อง หรือจงใจทำให้เด็กป่วย ส่วนสาเหตุเบื้องหลังยังไม่เป็นที่เข้าใจอย่างถ่องแท้

การเข้าโรงพยาบาลครั้งแรก

ตอนนีนาอายุ 8 ขวบ เธอเริ่มมีปัญหาเกี่ยวกับกระเพาะอาหารบ่อยครั้งและน้ำหนักลดลงมาก

เมื่อเธอเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาล เธอได้รับน้ำแอปเปิลและซุป และที่น่าแปลกใจคือเธอเริ่มรู้สึกดีขึ้น

"คุณหมอจะบอกว่า 'นีนาสบายดี... เธอกลับบ้านได้'"

แต่แม่ของนีนายืนกรานว่าพวกเธอต้องกลับไปโรงพยาบาล และเธอต้องบอกหมอว่ายังเจ็บท้องอยู่ ถึงแม้ความจริงเธอไม่ได้รู้สึกเจ็บก็ตาม

มันเป็นรูปแบบที่เกิดขึ้นซ้ำไปซ้ำมาในช่วงหลายปีต่อมา

ครั้งหนึ่ง ในช่วงวันหยุดของครอบครัว นีนาบ่นว่าปวดเมื่อยหลังจากว่ายน้ำ และแม่ของเธอก็ตัดสินทันทีว่าเธอเป็นโรคกล้ามเนื้อและต้องไปโรงพยาบาลอีกครั้ง

เมื่อนีนาขัดขืน แม่ก็ตอบว่า "อย่าทำให้ฉันดูโง่ เธอเจ็บปวดและเธอจะต้องบอกหมอไปอย่างนั้น"

สำหรับนีนาแล้ว มันเป็นเรื่องที่สับสนอย่างหนัก

"ฉันรู้สึกผิดเพราะฉันนอนอยู่ในวอร์ดเดียวกับเด็กที่เป็นมะเร็ง เด็กที่ป่วยหนักมาก" เธอกล่าว "ฉันคิดว่า 'ฉันไม่ได้เป็นอะไร'"

เด็กชายที่นอนอยู่เตียงข้าง ๆ เธอเสียชีวิตขณะที่เธออยู่ในโรงพยาบาล นั่นยิ่งทำให้เธอรู้สึกผิดมากขึ้น

"เธอโหดเหี้ยมมาก"

นีนาเข้ารับการตรวจหลายครั้ง และบางขั้นตอนก็เจ็บปวด เช่น การเจาะไขกระดูก แต่แพทย์ก็ไม่พบอะไรผิดปกติ

แม่ของเธอคอยอยู่เคียงข้างเสมอ และเมื่อใดก็ตามที่เห็นนีนายิ้ม แม่ก็จะโกรธและลงโทษเธอ

หลังจากอยู่โรงพยาบาลนาน 4 สัปดาห์ แพทย์ก็ตัดสินใจส่งนีนากลับบ้าน ทันทีที่มาถึง แม่ก็ให้นีนานั่งรถเข็น ให้เธอลาออกจากโรงเรียน และให้ใช้เวลาทั้งวันอยู่บนเตียงที่จัดไว้ในห้องของพวกเธอ

เธอไม่ได้เจอเพื่อนอีก ซ้ำแม่ยังยึดเพลงโปรดที่เธอชอบฟังไป ทว่าเธอพอมีความสุขกับการถักไหมพรม แต่แขนของเธอเริ่มเมื่อยล้าและเจ็บ แม่ยืนยันทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติอย่างร้ายแรง และพันผ้าพันแผลรอบแขนของเธออย่างแน่นหนา

ผ้าพันแผลแน่นมากจนมือและนิ้วของเธอชา ซึ่งดูเหมือนจะทำให้แม่พอใจ "ฉันไม่รู้จะบอกคุณอย่างไรเลยว่ามันแย่แค่ไหนที่เห็นแม่ดูเหมือนจะมีความสุขกับมัน"

"ลูกจะต้องตาย"

เมื่อเวลาผ่านไป เรื่องราวของแม่เธอก็เปลี่ยนไป เธอบอกนีนาว่า "ถ้าแม่รู้ว่าลูกไม่ได้เจ็บปวดและลูกแกล้งทำทั้งหมด แม่จะทำร้ายลูก"

นีนาเริ่มสับสนหนักขึ้นเรื่อย ๆ และบอกว่าเธอ "สูญเสียตัวตน" ไป

เพราะเธอใช้เวลาอยู่บนเตียงและพันผ้าพันแผลที่แขนเป็นเวลานาน เธอจึงค่อย ๆ อ่อนแรงลง ในที่สุดแพทย์ก็ส่งเธอไปที่คลินิกฟื้นฟูเพื่อทำกายภาพบำบัด

ที่นั่น เธอได้เรียนรู้ที่จะเดินอีกครั้งและตกหลุมรักเด็กผู้ชายคนหนึ่งที่เป็นคนไข้เหมือนกัน

เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เธอเริ่มรู้สึกมีความสุข

แต่เมื่อคลินิกอนุญาตให้เธอกลับบ้านในช่วงสุดสัปดาห์ แม่ก็กลับมาควบคุมเธอทันที บังคับให้เธอพันผ้าพันแผลที่เจ็บปวดอีกครั้งและห้ามไม่ให้เธอลุกจากเตียง

แม่บอกว่า เธอมีอาการป่วยเกี่ยวกับหัวใจและวันหนึ่งก็บอกว่า "ลูกจะต้องตาย"

"นั่นเป็นครั้งแรกที่ฉันรู้สึกโดดเดี่ยวอย่างแท้จริง ราวกับว่าฉันกำลังตกลงไปในหลุมดำ" นีนากล่าว

"เราต้องการการุณยฆาต คุณหมอช่วยเราได้ไหม"

แล้วบางสิ่งก็เปลี่ยนไป

ระหว่างการเข้ารักษาตัวในโรงพยาบาลอีกครั้ง นีนาได้พบกับกุมารแพทย์คนใหม่ ดร.วริเอนเทน

เขาบอกเธอว่า เขาต้องการหาสถานที่ที่มีผู้เชี่ยวชาญที่สามารถช่วยปรับปรุงการเคลื่อนไหวของแขนขาและข้อต่อของเธอ เพื่อให้เธอสามารถเดินได้อีกครั้ง

นีนารู้สึกงุนงง

แม่เคยพร่ำบอกเสมอว่าเธอเป็นโรคกล้ามเนื้ออ่อนแรงที่ร้ายแรงและจะเสียชีวิตจากโรคนี้ แม้ลึก ๆ เธอจะรู้สึกสงสัย แต่ไม่เคยกล้าถามคำถามใด

แม่ของเธอโกรธมาก และเมื่อกลับถึงบ้าน ก็บังคับให้นีนานอนไขว้ขาในท่ารูปตัวเอกซ์ (X) และใช้หมอนรัดตึงไว้ จำกัดอาหารของเธอ ใส่สายให้อาหารทางจมูก และให้เธอกินยาวันละ 20 เม็ด

ระหว่างการไปพบแพทย์ครั้งหนึ่ง แม่ขอให้นีนาตายด้วยการุณยฆาต นีนาซึ่งป่วยและอ่อนเพลียจึงตกลง "คุณหมอ ฉันอยากตาย" เธอบอกเขา "คุณช่วยฉันได้ไหมคะ"

คุณหมอก้าวถอยหลัง พูดคุยกับแม่ของเธอครู่หนึ่ง แล้วสั่งจ่ายมอร์ฟีนให้กินเป็นเวลา 24 ชั่วโมง

"เราจะทำให้เธอหลับสนิท" เขากล่าว

การช่วยเหลือ

แต่ ดร.วริเอนเทนได้รวบรวมชิ้นส่วนจิ๊กซอว์เข้าด้วยกัน และติดต่อหน่วยงานคุ้มครองเด็ก

วันหนึ่ง หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาในห้องของนีนาและบอกเธอว่ากำลังจะพาไปโรงพยาบาลอื่น นีนาอ้อนวอนเธอว่า "ไม่ ได้โปรด ปล่อยให้ฉันตายเถอะ"

เธอสังเกตเห็นว่าแม่ของเธอเริ่มตื่นตระหนก เจ้าหน้าที่ตำรวจ 2 นายยืนอยู่ใกล้ ๆ

ไม่นาน เธอก็ถูกหามขึ้นบนเปลแล้วนำตัวส่งโรงพยาบาลด้วยรถพยาบาล

ผ้าพันแผลถูกแกะออกจากแขนและขาของเธอ กล้องวิดีโอได้รับการติดตั้งในห้องของเธอ

เป็นเวลา 2 วันที่เธอไม่เห็นพ่อแม่ของเธอเลย

เมื่อพวกเขามาเยี่ยมในที่สุด นีนาบอกพวกเขาซ้ำ ๆ ว่า "ฉันไม่ป่วย"

เธอพูดซ้ำแล้วซ้ำเล่า รวมทั้งหมด 18 ครั้ง

แม่ของเธอลืมไปว่ากล้องกำลังบันทึกภาพอยู่และเริ่มโกรธ ซึ่งกลายเป็นหลักฐานของสิ่งที่เกิดขึ้นตลอดหลายปีที่ผ่านมา

การสร้างชีวิตใหม่ของเธอ

หลังจากนั้นไม่นาน นีนาตัดสินใจตัดขาดการติดต่อกับพ่อแม่ของเธอ เธอถูกย้ายไปศูนย์บำบัดที่เธอได้รับการบำบัดทางกายและจิตใจ และในที่สุดก็ไปตั้งรกรากในเมืองใหม่ภายใต้ชื่อใหม่

เธอสร้างชีวิตใหม่: จบการศึกษาจากโรงเรียนศิลปะ หางานทำ และตกหลุมรัก

พ่อแม่ของเธอไม่เคยยอมรับสิ่งที่พวกเขาทำ และครั้งหนึ่งเคยจ้างนักสืบเอกชนเพื่อตามหาเธอ ซึ่งทำให้เธอเครียดและทุกข์ใจอย่างมาก

เธอคิดจะแจ้งความ ซึ่งไม่มีใครทำในตอนที่เธอได้รับการช่วยเหลือ แต่ในที่สุดเธอก็ปล่อยมันไป และอีกไม่กี่ปีต่อมา พ่อแม่ของเธอก็จากโลกไปทีละคน

"สิ่งที่พ่อแม่ทำกับฉันคืออาชญากรรม มันเป็นการทารุณกรรมเด็กอย่างรุนแรง และฉันแทบเอาชีวิตไม่รอด" นีนาบอก

แต่เธอก็รู้สึกขอบคุณที่ตอนนี้เธออยู่ในที่ที่ดีแล้ว

"ฉันมีความสุขมาก ๆ ที่รอดมาได้ มีหลายสิ่งหลายอย่างที่คุ้มค่าแก่การมีชีวิตอยู่"

บทความนี้อ้างอิงจากตอนหนึ่งของรายการเอาท์ลุก (Outlook) ทางบีบีซี เวิร์ลด เซอร์วิส (BBC World Service)

หนังสือบันทึกความทรงจำของนีนามีชื่อว่า 'You Are a Horrible Child' (คุณเป็นเด็กที่แย่มาก) และเรื่องราวของเธอยังถูกบอกเล่าในรูปแบบนิยายภาพเรื่อง 'You're Going to Die' (คุณจะต้องตาย) โดยมาร์เกรต เดอ เฮียร์ และ นีนา บลอม