ஒரே இரவில் ரூபாய் மதிப்பு 36.5% குறைப்பு - இந்திரா காந்தி முடிவால் சோவியத் அதிருப்தி

அமெரிக்க டாலருக்கு எதிராக இந்திய ரூபாய் வலுவிழக்கும் போது, ​​பொருளாதாரத்தின் நிலைமை சிறப்பாக இல்லை என்று கூறப்படுகிறது.

ஆனால் இந்தியாவில் பல சந்தர்ப்பங்களில், ரூபாய் வேண்டுமென்றே பலவீனப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

சுமார் 60 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, 1966-ஆம் ஆண்டு ஜூன் 6-ஆம் தேதி, அப்போதைய இந்தியப் பிரதமர் இந்திரா காந்தி ரூபாயின் மதிப்பை 36.5 சதவிகிதம் குறைத்தார். இதனால், ஒரு டாலரின் மதிப்பு 4.76 ரூபாயிலிருந்து 7.50 ரூபாயாக உயர்ந்தது.

இந்த முடிவு நாடு முழுவதும் கடுமையாக விமர்சிக்கப்பட்டதுடன், நீண்ட காலத்துக்கு அரசியல் சர்ச்சைக்குரிய விஷயமாகவும் நீடித்தது. 1966-ஆம் ஆண்டு, அரசியல் மற்றும் பொருளாதாரம் ஆகிய இரு முனைகளிலும் இந்தியாவுக்கு ஒரு நெருக்கடியான ஆண்டாக அமைந்தது.

இதற்கு நான்கு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, 1962-ம் ஆண்டு, இந்தியா - சீனா போர் ஏற்பட்டது; மூன்று ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, 1965-ம் ஆண்டு, இந்தியா - பாகிஸ்தான் போர் ஏற்பட்டது. இவ்விரு போர்களுக்குப் பிறகு, இந்தியாவின் பொருளாதார நிலை மிகவும் பலவீனமடைந்தது.

கடுமையான வறட்சி உர உற்பத்தியைப் பெரிதும் பாதித்ததால், இந்தியா முதன்முறையாகப் பெருமளவில் அரிசி மற்றும் கோதுமையை இறக்குமதி செய்ய நேர்ந்தது.

நாட்டின் அந்நிய செலாவணி கையிருப்பு மிகவும் கட்டுப்படுத்தப்பட்ட அளவிலேயே இருந்தது. 1965-ஆம் ஆண்டில், இந்தியாவின் இறக்குமதிகளின் மதிப்பு ரூ. 2,194 கோடியாகவும், ஏற்றுமதிகளின் மதிப்பு ரூ. 1,264 கோடியாகவும் மட்டுமே இருந்தது. இதன் விளைவாக, வர்த்தகப் பற்றாக்குறை ரூ. 930 கோடியை எட்டியது; இது 1960-களில் பதிவான அதிகபட்ச அளவாகும்.

டெல்லியில் உள்ள ஜவஹர்லால் நேரு பல்கலைக்கழகத்தின் முன்னாள் பொருளியல் பேராசிரியரான அருண் குமார், இந்தியா உணவு நெருக்கடியைச் சந்தித்து வந்ததாகவும், இந்திய ரூபாயின் மதிப்பைக் குறைக்குமாறு அரசாங்கத்தின் மீது உலக வங்கியிடமிருந்து அழுத்தம் இருந்ததாகவும் கூறுகிறார்.

பேராசிரியர் அருண் குமார் கூறுகையில், "இந்தியா இந்த நெருக்கடியின் கீழ் ஒரு முடிவை எடுக்க வேண்டியிருந்தது; ஆனால் இதற்குப் பின்னரே உணவுப் பாதுகாப்பு தொடர்பான பல முக்கிய முடிவுகள் எடுக்கப்பட்டன. பசுமைப் புரட்சியும் இதற்குப் பின்னரே நிகழ்ந்தது. ஆனால் ரூபாயின் மதிப்பு குறைக்கப்பட்ட பிறகு, இந்தியாவின் மீது அமெரிக்காவின் ஆதிக்கம் அதிகரித்தது" என்றார்.

பேராசிரியர் அருண் குமார் கூறுகையில், "சோவியத் ஒன்றியம் இதனால் பெரிதும் மகிழ்ச்சியடையவில்லை; ஆனாலும், 1962-ம் ஆண்டு சீனா தாக்குதல் நடத்தியபோது, ​​அமெரிக்கா இந்தியாவுக்கு உதவத் தயாராக இருந்தது — அதேவேளையில் சோவியத் ஒன்றியம் நடுநிலை வகித்தது. இத்தகைய சூழலில், இந்தியாவில் அரசாங்கத்துக்கும் மக்களுக்கும் சோவியத் ஒன்றியம் மீதிருந்த அனுதாப உணர்வு வலுவிழந்தது. சோவியத் ஒன்றியத்தின் கவலைகளை இந்தியா பெரிதாகப் பொருட்படுத்தவில்லை. ஆனாலும், 1971-இல் சோவியத் ஒன்றியம் இந்தியாவின் பக்கம் நின்றது; அமெரிக்காவோ பாகிஸ்தானின் பக்கம் நின்றது. இதற்குப் பிறகு, நிலைமைகள் மீண்டும் மாறின" என தெரிவித்தார்.

1966-ஆம் ஆண்டு ஜூன் 6-ஆம் தேதி, இந்தியாவின் முன்னணி ஆங்கில நாளிதழான தி டைம்ஸ் ஆஃப் இந்தியா, ரூபாயின் மதிப்பு சரிவது குறித்த செய்தியைத் தனது முதல் பக்கத்தில் வெளியிட்டது.

அச்செய்தியில் டைம்ஸ் ஆஃப் இந்தியா, "உரப் பொருட்களை இறக்குமதி செய்வதற்குப் போதுமான அந்நியச் செலாவணி இல்லாத காரணத்தினால், இந்தியா அமெரிக்காவின் உதவியை நாடியது. அமெரிக்காவின் அமைதிக்கான உணவுத் (Food for Peace) திட்டத்தின் கீழ், இந்தியாவைப் போன்ற வளரும் நாடுகள் தங்கள் சொந்த நாணயத்திலேயே பணம் செலுத்தி உரப் பொருட்களைப் பெற்றுக்கொள்ளும் வசதியைப் பெற்றிருந்தன" என எழுதியது.

இந்திரா காந்தி இந்த முடிவை எடுத்தது ஏன்?

அந்த செய்தியின்படி, "அமெரிக்க அதிபர் லிண்டன் பி. ஜான்சன், இந்தியாவுக்கு சுமார் 16 மில்லியன் டன் கோதுமையையும் 1 மில்லியன் டன் அரிசியையும் அனுப்பியதுடன், இந்தியாவின் நிதி நெருக்கடிகளைத் தணிப்பதற்காக சுமார் ஒரு பில்லியன் டாலர் பொருளாதார உதவியையும் வழங்கினார்" என தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது.

"இந்திரா காந்தியைப் பொறுத்தவரை, இந்த உதவியை ஏற்றுக்கொள்வது அரசியல் ரீதியாக சர்ச்சைக்குரிய ஒன்றாக அமைந்தது. 1966 பிப்ரவரி 28 அன்று ஆற்றிய தனது பட்ஜெட் உரையில், அப்போதைய நிதியமைச்சர் சச்சீந்திர சௌத்ரி, 'உலகின் மிகச் சிறந்த நோக்கங்களும், நமது முழுமையான ஆற்றலும் இருந்தபோதிலும், கண்ணுக்கு எட்டிய எதிர்காலத்தில் வெளிநாட்டு உதவியின்றி நம்மால் செயல்பட இயலாது' என தெரிவித்தார்.'"

"உதவிகள் நிறுத்தப்பட்டு, பொருளாதாரத்தை தாராளமயமாக்குமாறு இந்தியாவின் மீது அழுத்தம் அதிகரித்தபோது, ​​இந்திரா காந்தி ஒரு முக்கிய நடவடிக்கையை மேற்கொண்டார்" என தி டைம்ஸ் ஆஃப் இந்தியா எழுதியுள்ளது.

"ஜூன் 5-ஆம் தேதி இரவில் எடுக்கப்பட்ட முடிவைத் தொடர்ந்து, ஜூன் 6, 1966 அன்று இந்திரா காந்தி ரூபாயின் மதிப்பை குறைத்தார். இதன் விளைவாக, ஒரு டாலரின் மதிப்பு 4.76 ரூபாயிலிருந்து 7.50 ரூபாயாக உயர்ந்தது. ரூபாயின் மதிப்பு 36.5 சதவிகிதம் சரிந்தது; அதேவேளையில், ரூபாய்க்கு எதிரான டாலரின் மதிப்பு 57.4 சதவிகிதம் வலுப்பெற்றது."

இந்திரா காந்தியின் இந்த முடிவு நாடு முழுவதும் கடுமையாக விமர்சிக்கப்பட்டது. பல விமர்சகர்கள் இதனை அமெரிக்கா மற்றும் உலக வங்கியிடம் இந்தியா முழுமையாக சரணடைந்ததாக வர்ணித்தனர்.

காங்கிரஸ் கட்சிக்குள்ளேயே கூட எதிர்ப்பு இருந்தது. இதை மிக முக்கியமாக எதிர்த்தவர், அப்போதைய வர்த்தகத் துறை அமைச்சர் மனுபாய் ஷா ஆவார்.

அமைச்சரவைக் கூட்டத்திலேயே, ரூபாய் மதிப்பு குறைப்பை கடினமான முடிவு என்று அவர் விவரித்திருந்தார்.

இந்தியாவின் முக்கிய ஏற்றுமதிப் பொருட்களான சணல் மற்றும் பருத்தி ஆகியவற்றுக்கான தேவையில் எவ்வித மாற்றமும் இருக்காது என்று மனுபாய் ஷா வாதிட்டார். அதாவது, விலை குறைவதன் காரணமாக அவற்றுக்கான சர்வதேசத் தேவையில் குறிப்பிடத்தக்க அதிகரிப்பு ஏதும் இருக்காது. ரூபாயின் மதிப்பை வெறுமனே குறைப்பது மட்டும், ஏற்றுமதியில் எதிர்பார்க்கப்படும் அதிகரிப்புக்கு வழிவகுக்காது என்பது அவரது வாதம்.

நாணய மதிப்புக் குறைப்பு அறிவிக்கப்பட்டு வெறும் இரண்டு மாதங்களிலேயே ஒரு முக்கியமான நடவடிக்கை எடுக்கப்பட்டது. நாணய மதிப்புக் குறைப்புக்கு முன்பு நடைமுறையில் இருந்த ஏற்றுமதி மானியங்கள் ஒருதலைப்பட்சமாக மீண்டும் அமல்படுத்தப்பட்டன.

பொருளாதார வரலாற்றாசிரியர்கள், இந்த நடவடிக்கை நாணய மதிப்பிறக்கத்தின் மூல நோக்கத்தை கணிசமாகச் சிதைத்துவிட்டதாக நம்புகின்றனர்.

உண்மையில், ஏற்றுமதிகளைப் போட்டியிடும் திறன் கொண்டவையாக மாற்றுவதும், ஏற்றுமதியாளர்களுக்கு வழங்கப்படும் சிறப்பு மானியங்களைச் சார்ந்திருப்பதைக் குறைப்பதும் நாணய மதிப்பிறக்கத்தின் முக்கிய நோக்கங்களில் ஒன்றாகும்.

கடினமான முடிவு

பிசினஸ் ஸ்டாண்டர்ட் இதழின் ஆசிரியராக டி.என். நினன் இருந்துள்ளார். இந்திரா காந்தி ஏன் இதைச் செய்ய நேர்ந்தது என்பது குறித்து, 2013-ம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் 16 அன்று பிசினஸ் ஸ்டாண்டர்ட் இதழில் அவர் ஒரு கட்டுரையை எழுதியிருந்தார்.

"இந்தியா அப்போது கடுமையான அந்நியச் செலாவணி நெருக்கடியைச் சந்தித்துக் கொண்டிருந்தது. ரூபாயின் மதிப்பில் கணிசமான வீழ்ச்சி ஏற்படாமல், கூடுதல் அந்நிய உதவியைப் பெறுவது கடினம் என்பதை உலக வங்கி தெளிவாகத் தெரிவித்திருந்தது" என எழுதியுள்ளார்.

"இப்பிரச்னை 1965-ஆம் ஆண்டிலிருந்தே விவாதத்தில் இருந்து வந்தது. 1966-ஆம் ஆண்டு ஜனவரி மாதத்தில் தாஷ்கண்டுக்குச் செல்வதற்கு முன்பே, பிரதமர் லால் பகதூர் சாஸ்திரி நாணய மதிப்பிறக்கத்துக்கு ஒப்புதல் அளித்திருந்தார் என்று பி.கே. நேரு தனது 'நைஸ் கைஸ் ஃபினிஷ் செக்கண்ட்' (Nice Guys Finish Second) என்ற நூலில் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

1966 ஜூன் மாதத்தில் நாணய மதிப்பிறக்கம் குறித்த அறிவிப்பு வெளியாகும் சாத்தியக்கூறுள்ள தேதிகள்கூட சர்வமேலும், நாணய மதிப்பிறக்கத்தை எதிர்த்த காரணத்தினாலேயே, 1965 டிசம்பரில் சாஸ்திரி தனது நிதியமைச்சர் டி.டி. கிருஷ்ணமாச்சாரியைப் பதவியிலிருந்து நீக்கினார் என்றும் கூறப்பட்டது" என நினன் எழுதியுள்ளார்.

நினன் எழுதுகையில், "இந்திரா காந்தியின் முடிவு நாடாளுமன்றத்திலும் ஊடகங்களிலும் கடுமையாக விமர்சிக்கப்பட்டது. அமெரிக்கா அழுத்தத்தின் பேரிலேயே இம்முடிவு எடுக்கப்பட்டதாக விமர்சகர்கள் குற்றம் சாட்டினர். கூடுதல் நிதியுதவியை ஏற்பாடு செய்து தருவதாக அளித்த வாக்குறுதியை உலக வங்கி உடனடியாக நிறைவேற்ற இயலாதபோது, ​​நிலைமை மேலும் மோசமடைந்தது. படிப்படியாக, இந்திரா காந்திக்கு மேற்கத்திய நாடுகள் மீதிருந்த நம்பிக்கையும், அவர்களுக்கு இந்திரா காந்தி மீதிருந்த நம்பிக்கையும் குறைந்துபோயின. பிற்காலங்களில் அவர் இடதுசாரிப் பொருளாதாரக் கொள்கைகளின்பால் ஈடுபாடு கொள்ளத் தொடங்கியதற்கான காரணங்களில் ஒன்றாக இது கருதப்படுகிறது" என எழுதினார்.

நினன் இந்திரா காந்தியின் முடிவை ஆதரித்து எழுதியுள்ளார். அவர், "பொது வரலாற்றில் பெரும்பாலும் கவனிக்கப்படாமல் விடப்படும் ஒரு முக்கியமான உண்மை, நாணய மதிப்பிறக்கத்தின் இடைக்காலத் தாக்கமே ஆகும்," என்று எழுதியுள்ளார்.

"1950-51க்கும்1965-66க்கும் இடைப்பட்ட காலத்தில், கடுமையான கட்டுப்பாட்டு நடவடிக்கைகள் இருந்தபோதிலும், இந்தியாவின் ஏற்றுமதி வெறும் 20 சதவிகிதம் மட்டுமே வளர்ச்சி கண்டது; அதே வேளையில், இறக்குமதி 131.3 சதவிகிதம் அதிகரித்தது. 1950-51-இல் வர்த்தகம் ஏறக்குறைய சமநிலையில் இருந்த நிலையில், 1965-66-ஆம் ஆண்டுக்குள் இந்தியா ஒரு மிகப்பெரிய வர்த்தகப் பற்றாக்குறையைச் சந்திக்க நேர்ந்தது."

"நாணய மதிப்பிறக்க நடவடிக்கைக்குப் பிறகு, இந்த நிலை மாறத் தொடங்கியது. ஏற்றுமதிகள் முன்னெப்போதையும் விட விரைவாக அதிகரிக்கத் தொடங்கின; அதேவேளையில், இறக்குமதிகள் குறைந்தன. 1970-71-ஆம் ஆண்டுக்குள், இந்தியாவின் வர்த்தகப் பற்றாக்குறையானது, ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இருந்த அளவிலிருந்து சுமார் பத்தில் ஒரு பங்காகச் சுருங்கியிருந்தது. இக்கோணத்தில் நோக்குகையில், நாணய மதிப்பிறக்கம் நடவடிக்கை அவசியமானதாக அமைந்தது மட்டுமல்லாமல், அது தனது நோக்கத்தையும் நிறைவேற்றியது."

1991-ம் ஆண்டு மார்ச் மாதத்தில், ஒரு டாலரின் மதிப்பு 19.64 ரூபாயாக இருந்தது. சரியாக ஓராண்டுக்குப் பிறகு, அது 31.23 ரூபாயானது. அதாவது, ரூபாயின் மதிப்பு சுமார் 59 சதவிகிதம் சரிந்தது.

இதன் விளைவாக, 1993-94-ஆம் ஆண்டுக்குள், இந்தியாவின் வர்த்தகப் பற்றாக்குறையானது — மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இருந்த அளவோடு ஒப்பிடுகையில் — ஏறத்தாழ ஆறில் ஒரு பங்காகக் குறைந்தது என்று நினன் கூறுகிறார். அதாவது, நாணய மதிப்பு வீழ்ச்சி என்பது எப்போதும் ஒரு எதிர்மறையான விஷயம் அல்ல.

சோவியத் ஒன்றியம் கோபம்

அக்காலத்தில் இந்தியா அமெரிக்காவின் செல்வாக்கு மண்டலத்துக்குள் இருக்கவில்லை; மாறாக, அது சோவியத் ஒன்றியத்துக்கு நெருக்கமானதாகவே கருதப்பட்டது. இந்திரா காந்தி ரூபாயின் மதிப்பைக் குறைத்தபோது, ​​சர்வதேச அளவிலும் அதற்கான எதிர்வினை ஏற்பட்டது. அந்த சர்வதேச எதிர்வினைகளில் மிகவும் முக்கியமானது சோவியத் ஒன்றியத்திடமிருந்தே வந்தது.

1966-ஆம் ஆண்டு ஜூலை மாதத் தொடக்கத்தில், நாணய மதிப்பிறக்கம் ஒரு பெரும் தவறு என்று சோவியத் மூத்த தலைவர்களில் ஒருவரான அலெக்ஸி கோசிஜின் இந்திய வர்த்தகத் துறை அமைச்சர் மனுபாய் ஷாவிடம் திட்டவட்டமாகக் கூறினார்.

மாஸ்கோவுக்கான இந்தியாவின் தூதர் அசோக் மேத்தா, பின்னர் எழுதுகையில், அந்த முடிவை விளக்க அவர் முயன்றபோது, ​​ஏறக்குறைய முழுமையான மௌனத்தையே எதிர்கொண்டதாக தெரிவித்துள்ளார்.

அவர் அந்த அனுபவத்தை 'காது கேளாதவர்களுக்கு இடையிலான உரையாடல்' என்று விவரித்தார். சோவியத் தலைமை, இந்த நடவடிக்கையை இந்தியா மேற்கத்திய முகாமின் பக்கம் சாய்ந்து கொண்டிருப்பதற்கான ஒரு அறிகுறியாகக் கருதியது.

அதிருப்தி இருந்தாலும், சோவியத் ஒன்றியம் இந்தியாவுக்கு வழங்கிய ராணுவ மற்றும் பொருளாதார உதவிகளை அமைதியாக அதிகரித்தது.

தெற்காசியாவில் தனது செல்வாக்கைத் தக்க வைத்துக் கொள்வதற்கான சோவியத்தின் ஒரு உத்தியாகவே பல வல்லுநர்கள் இதனைப் பார்த்தனர். அமெரிக்காவும் பிற்காலத்தில் இந்த முடிவின் மீது தனது ஏமாற்றத்தை வெளிப்படுத்தியது.

1967-ஆம் ஆண்டு ஜூலை மாதம், நாணய மதிப்பிறக்கத்துக்குப் பிந்தைய சுமார் ஓராண்டு காலத்தில், அமெரிக்கத் தொழிலதிபர் ஜான் டி. ராக்ஃபெல்லர் உலக வங்கியின் தலைவர் ஜார்ஜ் வுட்ஸுக்கு எழுதிய கடிதம் ஒன்றில், "நாணய மதிப்பிறக்கம் தோல்வியடைந்துவிட்டது. நாங்கள் எதிர்பார்த்த கொள்கை மாற்றங்களை இந்தியா மேற்கொள்ளவில்லை," என்று குறிப்பிட்டார்.

இந்தக் கருத்து குறிப்பிடத்தக்கதாகக் கருதப்படுகிறது; ஏனெனில், நாணய மதிப்பிறக்கத்தை ஆதரித்த மேற்கத்திய நிறுவனங்கள் கூட, பிற்காலத்தில் அதன் விளைவுகளில் திருப்தியடையவில்லை.

இந்தியா பொருளாதார தாராளமயமாக்கல் பாதையிலிருந்து, சில மாதங்களுக்குள்ளேயே பின்வாங்கத் தொடங்கிவிட்டதாக அவர் நம்பினார்.

இந்தியாவுக்கான அமெரிக்கத் தூதரான செஸ்டர் பவுல்ஸ், இந்தியச் சமூகத்தில் நாணய மதிப்பிறக்கத்துக்கு எதிராகப் பரவலான எதிர்ப்பு நிலவியதாகத் தனது வாழ்க்கை வரலாற்றிலும் எழுதியுள்ளார்.

இந்த எதிர்ப்பு இடதுசாரி அல்லது தேசியவாதக் குழுக்களுக்குள் மட்டும் நின்றுவிடவில்லை என்று அவர் சுட்டிக்காட்டினார். மேற்கத்தியப் பொருளாதாரக் கொள்கைகளுக்கு ஆதரவானவர்கள் என்று எதிர்பார்க்கப்பட்ட, அமெரிக்காவில் கல்வி பயின்ற பல இந்தியர்கள்கூட இந்த முடிவை விமர்சித்தனர்.

இந்தியாவிலும் விவாதம்

ஆகவே, 1966-ஆம் ஆண்டின் நாணய மதிப்பிறக்கம் என்பது வெறும் ஒரு பொருளாதார முடிவாக மட்டுமல்லாமல், பனிப்போர் அரசியல், வெளிநாட்டு உதவி, பொருளாதார இறையாண்மை மற்றும் இந்தியாவின் மேம்பாட்டு உத்தி ஆகியவை குறித்த ஒரு தேசிய விவாதத்தின் மையப்புள்ளியாகவும் அமைந்தது.

1966-ஆம் ஆண்டில் ரூபாயின் மதிப்புக்குறைப்பு குறித்து எழுந்த விவாதம், வெறும் அரசியல் சார்ந்ததாக மட்டுமல்லாமல், இந்தியாவின் அறிவுசார் மற்றும் பொருளாதார உலகங்களுக்கு இடையே ஒரு ஆழமான பிளவையும் உருவாக்கியது.

இந்த விவாதங்களுக்கு மத்தியில், எகனாமிக் அண்ட் பொலிட்டிக்கல் வீக்லி இதழ் 1966-ல் தனது முதல் முக்கிய இதழை வெளியிட்டது; அதில் பணமதிப்பிறக்கம் மற்றும் அதனுடன் தொடர்புடைய பொருளாதாரக் கேள்விகள் விரிவாக விவாதிக்கப்பட்டிருந்தன.

பொருளாதார நிபுணர்களான ஜகதீஷ் பகவதி மற்றும் டி.என். சீனிவாசன் ஆகியோர், பின்னர் தங்கள் தேசிய பொருளாதார ஆராய்ச்சிப் பணியக ஆய்வில் (National Bureau of Economic Research), தனிப்பட்ட முறையில் நாணய மதிப்பிறக்கத்தை ஆதரித்த பல பொருளாதார வல்லுநர்கள் இருந்ததாக எழுதியுள்ளனர்.

ஆனால், அமெரிக்கா மற்றும் உலக வங்கியின் அழுத்தம், இந்த முடிவின் அரசியல் ஏற்புத்தன்மையை பலவீனப்படுத்தியதாக அவர்கள் நம்பினர்.

அவரைப் பொறுத்தவரை, ஒரு பொருளியல் வல்லுநர் நாணய மதிப்பிறக்கத்தை வெளிப்படையாக ஆதரித்தால், அவர் வெளிநாட்டு நலன்களின் ஆதரவாளராகவோ அல்லது முகவராகவோ கருதப்படும் அபாயத்தை எதிர்கொள்ளும் அளவுக்குச் சூழல் மாறியிருந்தது.

அதனால்தான், பல ஆதரவாளர்களால் அதற்கு வெளிப்படையாக ஆதரவு தெரிவிக்க வர இயலவில்லை. வணிக உலகிலும் இதற்கான எதிர்வினை கலவையாகவே இருந்தது. தொழிலதிபர் ஜே.ஆர்.டி. டாடா, இதனை ஒரு 'கசப்பான மருந்து' என்று வர்ணித்த வெகு சில முன்னணி வணிகத் தலைவர்களில் ஒருவராவார்.

இந்த முடிவு நிச்சயமாக வேதனையானதுதான்; ஆனால், சூழ்நிலைகளைக் கருத்தில் கொள்ளும்போது, ​​இது அவசியமானதாகவும் இருக்கலாம் என்று அவர்கள் கூறினார்கள்.

- இது, பிபிசிக்காக கலெக்டிவ் நியூஸ்ரூம் வெளியீடு